Polar

Pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku Imperium Rosyjskie musiało zbudować niezamarzający port na Morzu Barentsa. Powodem tej decyzji Departamentu Morskiego Imperium Rosyjskiego był aktywny rozwój niemieckiej floty i oczekiwanie na zakończenie przez Niemców budowy Kanału Kilońskiego, który łączył Morze Bałtyckie z Morzem Północnym, a także niemożność wycofania statków z Zatoki Fińskiej zimą w przypadku wojny z Wielką Brytanią.

Latem 1894 r., w celu znalezienia miejsca na budowę niezamarzającego portu, hrabia Siergiej Witte, ówczesny minister finansów Imperium Rosyjskiego, udał się w nadmorskie rejony prowincji Archangielsk i wskazał port Jekateryninskaja jako miejsce budowy. O tym, co zobaczył, napisał później w swoich wspomnieniach: "Nigdy w życiu nie widziałem tak okazałego portu; robi on jeszcze większe wrażenie niż port we Władywostoku i Władywostok".

W wyniku wizyty na Półwyspie Kolskim hrabia Witte zaproponował Aleksandrowi III budowę bazy marynarki wojennej w porcie Jekateryninskaja, a także budowę linii kolejowej i elektrowni. Niemniej jednak, 1 listopada 1894 r. Aleksander III zmarł. Projekt został później odrzucony przez cesarza Mikołaja II, co minister uznał za "niefortunną decyzję", "niefortunne" i "niepoważne" posunięcie.

Jednak po odmowie cesarza budowy portu morskiego na ziemiach murmańskich, hrabia Witte przedłożył Radzie Państwowej Imperium Rosyjskiego następującą propozycję: "Aby właściwie rozwinąć nasz handel na północy i osłabić jego zależność od zagranicznych kupców, konieczne jest niezwłoczne przystąpienie do budowy portu handlowego na wybrzeżu Murmańska, dogodnego do cumowania statków, który jednocześnie służyłby jako centrum administracyjne". Propozycja została zatwierdzona 8 kwietnia 1896 roku. W związku z tym podjęto decyzję o budowie portu handlowego i miasta powiatowego Aleksandrowsk nad Murmaniem na brzegu portu Jekateryninskaja.

Zarządzanie budową powierzono gubernatorowi Archangielska A.P. Engelhardtowi, latem 1896 r. wybrano miejsce pod budowę miasta, rozpoczęto zamawianie i import materiałów. Budowę prowadzili robotnicy rosyjscy i norwescy, liczba Norwegów była czterokrotnie mniejsza. 27 października 1897 r. podpisano dekret o budowie szpitala państwowego z oddziałem położniczym w Aleksandrowsku. W 1897 r. zbudowano 30 budynków użyteczności publicznej, w 1898 r. administracja okręgu została przeniesiona z Kola do portu Ekaterininskaya.

Budowa samego miasta została ukończona w najkrótszym możliwym czasie - w ciągu trzech lat. W dniu 7 lipca 1899 r. Mikołaj II zatwierdził opinię Rady Państwowej o nadaniu osadzie miejskiej i portowi w Porcie Katarzyny nazwy "Aleksandrowsk" oraz o zmianie nazwy rejonu Kola w prowincji Archangielsk na Aleksandrowski na cześć cesarza Aleksandra III. Oficjalne otwarcie miasta miało miejsce 6 lipca (24 czerwca) 1899 roku w obecności Wielkiego Księcia Władimira Aleksandrowicza.

Miasto liczyło 500 mieszkańców. Sądząc po imiennej liście osób pochowanych na cmentarzu w Aleksandrowsku w latach 1899-1920, pierwszymi mieszkańcami byli urzędnicy, koloniści z Platonovki i Ekaterininskaya Harbour, mieszkańcy byłego centrum rejonowego Kola, północnych prowincji europejskiej Rosji.. Na początku XX wieku miasto posiadało cerkiew prawosławną, szkołę i port, tory kolejowe od nabrzeży do magazynów; miasto było dobrze wyposażone, oświetlone elektrycznością z własnej elektrowni.

W latach 1899-1908 naukowa ekspedycja rybacka z Murmańska, kierowana najpierw przez N. M. Knipowicza, a następnie przez L. L. Breiftusa, miała swoją siedzibę w Aleksandrowsku.

Po lądowaniu obcych wojsk na północy Rosji i upadku władzy radzieckiej, 2 sierpnia 1918 r. w Archangielsku utworzono Najwyższą Administrację Obwodu Północnego. 15 września 1918 r. do obwodu północnego włączono region Murmańska, w tym obwody aleksandrowski i kemski.

W lutym 1920 r., po otrzymaniu wiadomości z prowincjonalnego zemstvo o zaprzestaniu wojny z Rosją Radziecką i rozbrojeniu białych wojsk, przewodniczący aleksandrowskiego okręgu zemstvo W. W. Uszakow dokonał zamachu stanu.

W dniu 24 marca 1920 r. Pierwszy Zjazd Sowietów rejonu aleksandrowskiego podjął decyzję o zmianie nazwy rejonu aleksandrowskiego na rejon murmański, ponieważ Murmańsk był już wówczas miastem rejonowym. Jednak VTsIK nie zatwierdził tej decyzji i przez piętnaście miesięcy okręg nosił dwie nazwy: w dokumentach prowincji i okręgu nazywał się Murmańsk, a w dokumentach władz centralnych używano starej nazwy - aleksandrowski ujezd.

1 czerwca 1920 r. uchwałą Murmańskiego Okręgowego Komitetu Wykonawczego utworzono woły Aleksandrowską i Łowozerską.

Dekretem Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego z 13 czerwca 1921 r. okręg aleksandrowski (vel murmański) został wyłączony z guberni archangielskiej i przekształcony w gubernię murmańską z centrum w Murmańsku.

15 marca 1926 r. decyzją Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego Aleksandrowsk utracił status miasta i stał się wsią Aleksandrowskoje. W 1927 r. aleksandrowska wola została zniesiona, a Aleksandrowskoje stało się centrum rejonu aleksandrowskiego w ramach rejonu murmańskiego.

W dniu 11 marca 1931 r. uchwałą Prezydium Leningradzkiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego wieś Aleksandrowskoje została przemianowana na PolarDzielnica została nazwana Polarny. W latach trzydziestych XX wieku miała status fińskiego okręgu narodowego.

2 lipca 1933 r. grupa dowódców Departamentu Marynarki Wojennej Armii Czerwonej na czele z szefem Marynarki Wojennej Armii Czerwonej W. M. Orłowem na okręcie hydrograficznym "Moroz" dokonała inspekcji Zatoki Kola w celu wybrania miejsc pod budowę baz i obrony flotylli. 22 lipca komisja partyjno-rządowa w składzie Stalin, Woroszyłow, Kirow przybyła koleją do Murmańska i na holowniku "Burevestnik" dokonała inspekcji wybrzeża od Murmańska do przylądka Net-Navolok, odwiedzając porty Rosta, Vaenga i Ekaterininskaya.

7 czerwca 1934 r. Rada Pracy i Obrony ZSRR przyjęła uchwałę "O rozwoju baz morskich i lotnisk sił morskich Północy". Zatwierdzono, że główną bazą operacyjną Północnej Flotylli Wojskowej będzie osada polarna, bazą tylną - zatoka Vaenga (obecnie Siewieromorsk), a bazą remontową - miasto Murmańsk. Ludowy Komisarz Wojny otrzymał rozkaz opracowania planu budowy, opartego na wielkości i kosztach prac, z uwzględnieniem terminów zakończenia budowy do 1 stycznia 1939 roku. W związku z budową wojskową, która rozpoczęła się w centrum rejonu Polar, Prezydium Rejonowego Komitetu Wykonawczego w dniu 8 grudnia 1934 r. podjęło uchwałę o przygotowaniu przeniesienia administracji rejonowej z Polar do Murmańska. Na początku 1935 r. przeniesienie organizacji rejonowych do Murmańska zostało zakończone.

Początek budowy zmiótł z powierzchni ziemi całą przedrewolucyjną zabudowę - do naszych czasów cudem przetrwały jedynie drewniane magazyny-szopy na nabrzeżu. 6 listopada 1935 r. nad Poliarnym zawisły flagi państwowe i morskie ZSRR - stał się on główną bazą Floty Północnej. K.I. Duszenow został mianowany dowódcą floty.

W 1935 r. pływający warsztat Red Horn został przeniesiony z Morza Bałtyckiego do Polyarny w celu naprawy statków i okrętów Floty Północnej.

11 maja 1937 r. Północna Flotylla Wojskowa została przeorganizowana we Flotę Północną.

19 września 1939 r., na mocy dekretu Rady Najwyższej RFSRR, wieś Poliarnoje została przekształcona w miasto regionalnej podległości Poliarny.

W latach 1939-1940 siły Floty Północnej wzięły udział w radziecko-fińskiej wojnie zimowej. Siły Floty przeprowadziły atak amfibijny w Petsamo (Pechenga) w celu zajęcia bogatego w nikiel regionu Petsamo.

Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Poliarny były główną bazą Floty Północnej Marynarki Wojennej ZSRR. Po wojnie główna baza Floty Północnej została przeniesiona do Vaenga (Severomorsk).

W 1952 roku w mieście odsłonięto pomnik StalinaPomnik ten stał do 1961 roku.. W 1959 roku otwarto kino North.

11 stycznia 1962 roku doszło do eksplozji na dieslowsko-elektrycznym okręcie podwodnym B-37 w porcie Ekaterininskaya stacji Polarny. Zginęło pięćdziesiąt dziewięć osób. W wyniku eksplozji pobliski okręt podwodny S-350 został uszkodzony i zatonął, zabijając 11 znajdujących się na nim osób.

Przez pewien czas podlegała ona Radzie Miasta Morza Północnego. W 1974 roku Polyarny miało 17 tysięcy mieszkańców.

Dzielnica Bokovoy, z której połowa domów została całkowicie eksmitowana, była jedną z ostatnich, które wyrosły w mieście. Dzielnica Krasny Róg została nazwana na cześć pływającego warsztatu, który dał początek warsztatowi Polarna SRH.

W 1989 roku Rada Deputowanych Miasta zatwierdziła Polar Master Plan.

Obecnie Polyarny jest bazą macierzystą dywizji trałowców Floty Północnej Rosyjskiej Marynarki Wojennej.

W 2019 r. w mieście zainstalowano popiersie Aleksandra III.