Żukowka

W 1867 roku rozpoczęto budowę kolei Oryol-Witebsk. Budowę zorganizował Piotr Gubonin. Gubonin osiedlił tu kilka rodzin, które zajmowały się obsługą drogi, zaopatrywaniem lokomotyw w wodę i drewno na opał. Tak zaczęła się historia Żukowa.

W 1871 roku Żukowa została przekształcona z półstacji w stację. W latach 1879-1880 wybudowano stację kolejową z bufetem. W pobliżu znajdowały się ziemie właściciela Żukowa (sprzedawał on drewno i budował tartaki). Tartaki Velkowskiego i braci Francis były pierwszymi zakładami przemysłowymi w Żukowie.

W latach 1878-1881 rozpoczęto budowę drogi Żukówka - Ludinka (Kletnya). Potrzebne były szyny i części do nich. W 1894 roku kolej orłowsko-witebska stała się koleją państwową.

1 października 1896 roku otwarto szkołę podstawową w Zemstowie. W 1896 roku zostaje otwarta cerkiew Aleksandra Newskiego. Obecnie znajduje się tam Park Komsomolski. Istnieje wersja, że jest tu pochowany P. I. Gubonin.

Na początku XX wieku w Żukowie wybudowano szkołę kolejową. W latach 1907-1910 w osadzie otwarto trzyklasową szkołę wyższą, założono urząd pocztowy i telegraficzny oraz stację weterynaryjną.

W 1914 roku rozpoczęło działalność sanatorium przeciwgruźlicze (podczas I wojny światowej działało jako szpital wojskowy).

1 października 1929 roku Żukówka stała się centrum rejonowym.

W latach 1927-1928, na rok przed utworzeniem okręgu żukowskiego, w parafii żukowskiej działało już ponad sto małych i chałupniczych zakładów przemysłowych. Ludność była zatrudniona w przemyśle ceglarskim, obróbce metali, kowalstwie, budowie maszyn, przemyśle mącznym i zbożowym oraz piekarnictwie. Według danych BSE w 1930 roku w Żukowie mieszkało 4010 osób.

31 października 1931 roku VTsIK uznał Żukówkę za osadę robotniczą.