Pyt-Yakh

Na początku XX wieku jurty Ochimkinów stały po prawej stronie rzeki Bolszoj Balyk, niedaleko rzeki Pyt'yakh. Łowili wiewiórki na obu brzegach Bolszoj Balyk. Wiosną "łowią na polu Dolmatkinoe... W zimie łowią na rzece Pyt-Yakh swoje pstrągi i zdobywają do 6 kilogramów szczupaka".. Nawiasem mówiąc, badacze zaliczają do rodziny Ochimkinów chantyjskiego księcia Toniego, który jest uważany za postać mityczną i wspominany w legendach i opowieściach.

Pole naftowe Mamontowskoje zostało odkryte w 1968 roku, a jego eksploatacja rozpoczęła się w 1970 roku. Pole to było uważane za drugie po Samotlorze pod względem zasobów ropy naftowej na Syberii Zachodniej.

W 1970 roku wioska była chaotycznym skupiskiem wąwozów i wozów z licznymi drewnianymi mostami i kładkami przez bagna otaczające Mamontowo. Jednak nawet w takich warunkach naftowcy z Tiumenu, Kujbyszewa, Kazania i Ufy żyli i produkowali ropę.

2 marca 1980 roku budową wiosek Mamontowo i Pyt-Jach zajęło się przedsiębiorstwo wydobycia ropy i gazu NGDU Mamontownieft, kierowane przez legendarnego nafciarza Borysa Isajewicza Nuriewa. Budową kierował zastępca dyrektora ds. budownictwa kapitałowego NGDU "Mamontovneft" Oleg Aleksandrowicz Waszkiewicz, który w warunkach systemu sowieckiego zdołał zapewnić miastu zarówno siłę roboczą, jak i materiały budowlane. Duży kontyngent budowniczych przybył z Magnitogorska. To właśnie Magnitogorsk stanowił trzon SU-79, który prowadził prace konstrukcyjne. W sumie przybyło około 10 tysięcy osób. Dużą pomocą służył szef Stowarzyszenia Produkcyjnego Juganskneftegazu Kuzovatkin Roman Iwanowicz.

W marcu 1982 roku osady Mamontovo, Pyt-Yakh i Yuzhny Balyk zostały połączone w jedną osadę typu miejskiego Pyt-Yakh.

W 1983 roku we wsi Pyt-Jach otwarto pierwszą bibliotekę, filię Nefteyugansk Centralised Library System. Pierwszą bibliotekarką była Olga Aleksandrowna Grishina.

6 sierpnia 1990 roku wieś Pyt-Jach w rejonie nefteyugańskim otrzymała status miasta podległego rejonowi.