Odintsovo

Na terenie Okręgu Odincowskiego (Obwodu Miejskiego) znajduje się wiele zabytków archeologicznych. Najwcześniejsze z nich to starożytne osady z początku naszej ery, do których należą osady Barwika, Lutsin i Mozzhin. Podczas wykopalisk archeologicznych w Obwodzie Odintowskim znaleziono gliniane ciężarki, kościane strzały, przedmioty ceramiczne, pozostałości szkieletu mamuta i starożytną biżuterię.

Nazwa Odincowo pochodzi od przydomka Andrieja Iwanowicza Odinca, bojara wielkiego księcia Dymitra Dońskiego, który żył w drugiej połowie XIV wieku i należał do starej rodziny bojarskiej, wywodzącej się od księcia Redediego z Kaszy, wspomnianego w Kronice Laurentii pod rokiem 1022.

Dwór był w rękach rodziny Odincow, dopóki wnuk Andrieja Iwanowicza, Fedosii, nie rozwścieczył Wielkiego Księcia Wasilija Mrocznego i nie został zmuszony do ucieczki na Litwę.

Wieś Odintsovo jest znana od 1470 roku.

Po przyłączeniu Smoleńska i jego ziem do Księstwa Moskiewskiego w 1514 roku, Odincowo znalazło się na trasie ważnej drogi państwowej - drogi smoleńskiej.

Pod koniec XVI wieku stał się własnością Islenyevów, gałęzi słynnej rodziny Boyar Velyaminov-Vorontsov.

W 1668 roku synowie Stepana Isleniewa, Daniła i Iwan Stepanowicz, kupili Odincowo jako majątek spadkowy, a pięć lat później sprzedali je bojarowi Artamonowi Siergiejewiczowi Matwiejewowi.

Po śmierci cara Aleksego Michajłowicza Matwiejew popadł w niełaskę i został zesłany do Pustozerska, a następnie do odległego Mezen, zaś Odincowo przypadło ziemiom pałacowym. Artamon Matwiejew wrócił z wygnania dopiero w maju 1682 roku, kiedy na tron wstąpił młody Piotr I i jego brat Iwan. Rok później, w 1683 roku, dekretem królewskim Odincowo zostało zwrócone synowi Matwiejewa, Andrzejowi Artamonowiczowi.

Pod koniec XVII wieku w Odincowie były już 22 gospodarstwa chłopskie i 18 żebraczych, w których mieszkało 81 osób.

W 1704 roku Andrzej Artamonowicz zbudował drewniany kościółek ku czci swojego ojca w imię męczennika Artemona (święty miał towarzysza - jelenia, co później znalazło odzwierciedlenie w herbie Odincowa).

Po śmierci Andrieja Artamonowicza jego syn hrabia Matwiej Andriejewicz w 1735 roku zastawił Odincowo Annie Gawriłównie, wdowie po hrabim Pawle Iwanowiczu Jaguzińskim, od której przeszło ono na jej syna hrabiego Sergiusza Pawłowicza Jaguzińskiego. W 1760 roku ten ostatni sprzedał wieś hrabiemu Andrzejowi Michajłowiczowi Efimowskiemu, od którego przeszła ona w ręce jego syna Piotra Andriejewicza. Według danych z 1786 roku w Odincowie było 205 głów domów. W 1800 roku właścicielem Odincowa został hrabia Aleksander Andriejewicz Zubow, brat Płatona Zubowa, ostatniego ulubieńca Katarzyny Wielkiej.

W 1802 roku żona Zubowa, Jelizawieta Wasiliewna, ukończyła budowę kamiennego kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Grebnewskiej, który przetrwał do dziś. Później do kościoła dobudowano 30-metrową dzwonnicę i dwa ołtarze boczne. Do parafii kościoła należały, oprócz Odincowa, pobliskie wsie Akiszewo, Mamonowo i Markowo.

Położone na drodze smoleńskiej Odincowo znalazło się w strefie działań wojennych podczas wojny 1812 roku. W nocy z 31 sierpnia na 1 września 1812 roku w pobliskim Mamonowie zatrzymały się wojska Kutuzowa w drodze do Moskwy. Dzień później do wioski wkroczyli Francuzi. Zachował się rozkaz Napoleona dla Joachima Murata, dowódcy korpusu kawalerii, by wycofać się z Odincowa.

W 1810 roku osiedle liczyło 607 mieszkańców, ale w 1814 roku ich liczba spadła o jedną trzecią do 416. W 1852 roku we wsi był kościół i 16 gospodarstw domowych, w których mieszkało 86 mężczyzn i 85 kobiet.

Zubowowie byli właścicielami Odincowa przez całą pierwszą połowę XIX wieku, aż do 1853 roku, kiedy to hrabia Aleksander Zubow sprzedał swoje lenno radcy prywatnemu, księciu B. Meshcherskiemu. V. Meshchersky. Pod koniec lat 60. XIX wieku powstało towarzystwo akcyjne, na czele którego stali książę B. Meshchersky i hrabia Uvarov, które podjęło się budowy kolei Moskwa - Smoleńsk.

Chłopi z Odincowa zostali całkowicie uwolnieni od pańszczyzny dopiero 20 lat po reformie z 1861 roku. Za swoją "wolę" 70 miejscowych chłopów zapłaciło księciu Meshcherskiemu 9333 rubli. 33 kop.

Wraz z budową kolei moskiewsko-smoleńskiej (1870) obok stacji kolejowej pojawiło się osiedle robotnicze Odintsovo dla kolejarzy i pracowników cegielni, które były kolejno otwierane na bogatych glinach Odintsova obok linii kolejowej. W latach 1875-1895 powstało ich sześć: trzy w osadzie Odincowo (W. I. Jakuczikowa, A. I. Werigina, W. N. Hirsch) i trzy we wsi Odincowo (P. S. Pawłowa, I. Uljanow, F. L. Szejkin).

W latach 1891-1892 w swojej chacie w Odincowie mieszkał poeta Walery Briusow. Popularny aktor Paweł Orlenjew spędził tam kilka letnich sezonów. W Odincowie mieszkali również kuzyn Czechowa A. A. Dołżenko i słynny artysta, autor herbu ZSRR, I. I. Dubasow.

W październiku 1917 roku w Odincowie pojawiły się komórki bolszewickie. W 1917 roku w osadzie mieszkało już do tysiąca osób, a 3 lipca 1918 roku utworzono powiat odintowski (jako wolost), łącząc wokół niego 29 osiedli. W tym czasie działały tylko dwie z sześciu cegielni: W. I. Jakuczikowa i F. A. Szejkina. W 1928 roku powstał trust "Mossilikat", który produkował czerwone cegły, na które było zapotrzebowanie w Republice. Zakład Jakuczikowa stał się "Kirpzawodem nr 6", a zakład Szejkina "Kirpzawodem nr 3/5". Fabryki te zostały włączone do grupy fabryk Odincowskiego, która zatrudniała 1899 robotników, 39 pracowników obsługi, 132 pracowników, w sumie 2070 osób. Do 1933 roku w fabryce nr 6 pracowało 643 robotników, w cegielni nr 2 na Wnukowie (dawna fabryka F. Sheikina) - 658 robotników, a w fabryce kleju w Kozyrechnie należącej do Raypromkombinatu - 24 robotników. W latach 20. w osadzie działał klub młodzieżowy Vsevobuch, w którym działał teatr ludowy prowadzony przez mieszkańca Aleksei Lomonosov.

Spis ludności z 1926 roku wykazał 95 gospodarstw domowych i 411 mieszkańców we wsi oraz 2133 osoby w osadzie Odintsovo-Otrádnoye.

Od 1920 roku we wsi istniała szkoła podstawowa dla 50 uczniów, która mieściła się przy drodze do Mozhaisk w drewnianym domu typu barakowego. We wsi były dwie szkoły po 200 uczniów każda. W 1934 roku we wsi Akiszewo powstała siedmioletnia szkoła, a cztery lata później taka sama szkoła została otwarta w osadzie. Biblioteka wiejska rozpoczęła swoją działalność w 1930 roku. Na początku 1939 roku w Odincowie, gdzie mieszkało ponad 12 tysięcy osób, przekształcono je w osadę robotniczą. Rozpoczęto budowę domów typu miejskiego. Jednak początek II wojny światowej nie dał możliwości dalszego rozwoju osady. W 1931 roku we wsi Odincowo rozpoczęło działalność gospodarstwo zbiorowe nazwane tak na cześć VI Zjazdu Sowietów. Było ono niewielkie, liczyło tylko 46 chłopów, 115 hektarów ziemi uprawnej i niewielkie stado mleczne.

Na początku Wielkiej Wojny Ojczyźnianej w jednej ze szkół mieścił się Polowy Szpital Wojskowy nr 174, który przyjmował rannych wojowników. Podczas bitwy o Moskwę Odincowo stało się bliskim zapleczem jednostek i dywizji 5 i 33 Armii Frontu Zachodniego. W szkole im. Akiszewa mieścił się sztab jednego z pułków 21 Moskiewskiej Dywizji Milicji. Milicja, wraz z mieszkańcami Odincowa, zbudowała linię obrony w pobliżu Perkusza. Miejscowe przedsiębiorstwa przestawiły się na produkcję wojskową. Cegielnia opanowała produkcję min przeciwpiechotnych i przeciwczołgowych. Fabryka chemii gospodarczej produkowała specjalne ochronne farby maskujące, fabryka mebli wytwarzała pociski i skrzynki na amunicję.

W listopadzie 1947 roku na bazie ruchomych warsztatów mechanicznych powstała "Fabryka wyrobów metalowych". Już w 1943 roku Zakłady Cegielniane nr 2 opanowały produkcję cegieł ogniotrwałych, a później ogniotrwałych wyrobów kształtowych, stając się znanymi jako "Zakłady Ogniotrwałe Wnukowo". W latach powojennych przemysł budowlany staje się jedną z głównych gałęzi przemysłu w Odincowie.

W 1957 roku w osadzie mieszkało już 20,3 tys. osób. 17 lipca 1957 roku przekształcono ją w miasto, włączając w jego granice wsie Krasnaja, Werchne i Niżnie Otradnoje, Żeleznodorożny oraz wieś Jaskino.

W 1965 roku podjęto decyzję o rozszerzeniu granic miasta o wieś Odincowo, wieś Akiszewo i kilka sąsiednich osiedli robotniczych i dachowych (w tym Bakówkę).

1 września 1989 roku w budynku dawnego biura Zakładu W. Jakunczikowa otwarto Muzeum Historii Regionalnej.