Ivanteevka

Ivanteevka została utworzona z trzech osad, z których jedna przez długi czas nosiła nazwę "Kopnino and Vanteevo village". Pobliska wieś Nowosiółki ("Nowosiółki Egoriewskoje tozh") została włączona do Ivanteevki dopiero w 1958 roku.

Istnieją dwie wersje pochodzenia wsi Vanteevo, od której pochodzi nazwa miasta. Według jednej z nich, założycielem Vanteevo był Wasilij Ivantey (Vantey), jeden z synów bojara Andrzeja Kobyły. Zgodnie z tą wersją, założenie Ivanteevki można przypisać drugiej połowie XV wieku.

Lokalny historyk V. S. Belov znalazł wzmiankę o Grigoriju Wantiejewie i jego synach Stepanie i Mosolu Wantiejewach, którzy posiadali małe posiadłości w okręgach moskiewskim i perejasławskim, w aktach klasztoru Trójcy Sergiejewów z 1504 i 1563 roku. Zdaniem Belova to właśnie bracia Vanteev założyli wioskę Vanteevo nad rzeką Ucha około 1490-1504 roku. Tak więc, jeśli zgodzimy się z tą wersją, osada, na terytorium której pojawiło się to miasto, powstała pod koniec XV lub na samym początku XVI wieku. Jednak nazwa Vantey (jedna z pochodnych Iwana) była dość rozpowszechniona w Rosji, co nie mogło nie znaleźć odzwierciedlenia w nazwach zaludnionych miejsc. Tylko w moskiewskim ujezdzie znajdowały się cztery wioski noszące nazwę Vantey.

Pod koniec XIX wieku N. P. Lichaczow odkrył wzmiankę o papierni (tj. fabryce) w akcie sprzedaży z 1576 r. (którego kopia znajduje się w dokumentach Ławry Trójcy Świętej). Przy wyznaczaniu granic sprzedawanej działki punktem odniesienia jest istniejąca niegdyś papiernia Fedora Savinova nad rzeką Uche. Prawdopodobnie została zbudowana na rozkaz Iwana IV Groźnego. W ten sposób Ivanteevka weszła do historii druku książek w Rosji.

Wiadomo, że od 1576 do 1628 roku wieś Vanteevo należała do klasztoru Trójcy Świętej, który przekazał ją różnym osobom. W drugiej połowie XVII wieku wieś była własnością patriarchów: Józefa, Nikona, Joasafa II, Pitirima, Joakima, Adriana. Miasto słynęło z otwarcia pierwszej fabryki papieru w Rosji.

W XVIII wieku chłopi ze wsi Vanteevo zajmowali się rolnictwem, sprzedażą siana i drewna opałowego oraz transportem. Na początku wieku wieś została przejęta przez kupca Afanasija Kuzniecowa. Młyn zbudowany przez Kuzniecowa położył podwaliny pod rozwój lokalnego przemysłu.

Następnie wieś została przejęta przez kupców Jewreinowów, którzy zbudowali trzy fabryki: fabrykę żagli i lnu, fabrykę papieru i fabrykę tapet. Jewreinowowie kupowali chłopów z różnych prowincji do swoich fabryk i osiedlali ich w Wantiewie, więc liczba ludności znacznie wzrosła wraz z budową fabryk.

"W 1736 r. kupiec Evreinov i spółka kupców uzyskali przywilej otwarcia fabryki sukna w Moskwie".. W 1745 r. Jewreinowowie zbudowali drugie przedsiębiorstwo przemysłowe - fabrykę kartonów i tapet. W 1748 r. Praskovia Vasilyevna Evreinova zbudowała pierwszą cerkiew prawosławną we wsi, drewnianą cerkiew ku czci Kazańskiej Ikony Najświętszej Maryi Panny.

W latach 1775-1791 wsie Vanteevo i Kopnino oraz fabryki należały do szlachcica Aleksandra Filipowicza Ugrimova.

W 1791 r. Iwan Rodionowicz Bataszow, asesor kolegialny i właściciel dużej fabryki, nabył wsie Wantiewo i Kopnino z trzema fabrykami. Zarządzanie fabrykami i majątkiem przekazał swojej żonie Elizawecie Osipownej (1759-1833). Elizawieta Osipowna była córką kupca 1. gildii O. J. Moskwina. Założyła tu majątek.

Elizaveta Osipovna była właścicielką fabryki tkanin i papieru w Vanteevce, a także sąsiedniej wsi Bogoslovo. Papiernia produkowała 22 000 stosów papieru do pisania, pakowego i ściennego rocznie.

Po podziale prowincji moskiewskiej na 15 powiatów w 1782 r. Wieś Vantevka administracyjnie wchodziła w granice moskiewskiego obwodu, znajdując się na samej granicy z obwodem bogorodzkim.

Na początku XIX wieku drewniany kościół był zniszczony. Elizaveta Batasheva postanowiła zbudować nowy kamienny kościół obok starego.

W 1803 roku we wsi Wantiejew odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego w miejscu przyszłej budowy nowej kamiennej cerkwi. Był on przeznaczony dla okolicznych mieszkańców - pracowników fabryk należących do Elizawety Osipowny Bataszowej. Na polecenie Elizawiety Osipowny, która otrzymała pozwolenie na budowę od Moskiewskiego Konsystorza Kościelnego, projekt przyszłego kościoła został opracowany przez utalentowanego moskiewskiego architekta Aleksieja Bakarewa (1762-1817), ucznia Matwieja Kazakowa. Budowa trwała pięć lat. Wiosną 1808 r. budynek jednonawowego kościoła z dwupoziomową dzwonnicą został przebudowany i poświęcony w imię Wszechmiłosiernego Zbawiciela.

W 1831 r. posiadłość Batashyov wraz z trzema fabrykami (żagli i płótna, papieru i tapet) została sprzedana kupcowi z 1. gildii I. A. Shchekinowi. Shchyokin zbudował fabrykę przędzenia papieru (w 1843 r. zatrudniała około 500 pracowników). Następnie fabryka papieru przeszła w ręce innych właścicieli. Papiernia popadła w ruinę i w 1866 r. spłonęła.

W 1868 r. austriacki przemysłowiec Johann Zipser założył fabrykę tkanin w miejscu spalonych młynów.

W 1871 r. fabryka tkanin Kopninskaya stała się własnością kupca I. T. Lyzhina. Fabryka produkowała sukno i zasłony dla departamentu wojskowego.

W latach siedemdziesiątych XIX wieku wieś Vanteevo, Mytishchi volost, była największą wsią w moskiewskim uyezd. W 1873 r. liczyło 1184 mieszkańców.

W 1876 roku została zakupiona przez A. I. Lyzhina.

Rok wcześniej, w 1875 roku, francuski obywatel, Julius F. Watremé, w pobliżu fabryki Lyzhin został "Zezwala się na utrzymanie fabryki farbiarskiej nad rzeką Ucha, która mieściła się w sześciu kamiennych budynkach....". Według innych źródeł, fabryka barwników i aplikacji do barwienia i wykańczania przędzy papierowej została zbudowana przez właściciela fabryki Ishkis, a następnie sprzedana właścicielowi fabryki Vatreme.

Przez mistrza, który pracował w fabryce E. Armanda, została zbudowana fabryka farbiarska i użytkowa - "Spółka Fabryki Barwników Yu. F. Vatreme" (kapitał zakładowy 800 tys. rubli). Fabryka zajmowała się farbowaniem przędzy lnianej, wełnianej, papierowej i jedwabnej na kolor "Andrianopolski" (czerwony, kumachowy). Dziennie farbowano około 100 pudów. W 1880 r. fabryka zatrudniała 270 osób, głównie przybyszów, którzy mieszkali w trzech drewnianych dwupiętrowych dormitoriach (zachowały się one do dziś i znajdują się za pocztą centralną).

W latach osiemdziesiątych XIX wieku we wsi Vanteevo w parafii Mytishchi znajdowały się dwie fabryki:

• Fabryka farbiarska papieru i jedwabiu "Y. F. Vatreme" (460 pracowników).
• Fabryka przędzalnicza "Dom handlowy Iv. Lyzhin and Sons" (320 pracowników).

W 1900 roku Watreme sprzedał fabrykę innemu francuskiemu przemysłowcowi, Eugene'owi Gilletowi. Fabryką zarządzał jego zięć Emile F. Chaten. W 1903 roku fabryka zatrudniała 750 pracowników. Na początku 1910 roku technologia produkcji stała się przestarzała, a fabryka przestawiła się na produkcję aksamitu i jedwabiu. W 1913 r. kapitał zakładowy spółki wynosił 4 000 000 rubli. Podczas I wojny światowej fabryka pracowała przez całą dobę, aby zrealizować zamówienia wojskowe: produkowała tkaniny na mundury żołnierzy i oficerów oraz chemiczne substancje toksyczne. Do 1916 roku zatrudniała 1000 pracowników. Shaten był właścicielem fabryki do 1917 roku.

Na początku XX wieku Iwantejewka stała się dużą wioską przemysłową. W 1890 r. w fabryce synów A. I. Łyzhina pracowało 184 robotników, w fabryce Yu. F. Vatreme - 437 robotników, w 1900 r. - odpowiednio 267 i 748, a w 1908 r. - 802 i 952 robotników.

W 1896 roku, po śmierci ojca, moskiewski kupiec Vladimir Alexandrovich Lyzhin został właścicielem fabryki tkanin.

W 1900 r. wieś liczyła 212 gospodarstw domowych i 1519 mieszkańców, w 1915 r. - 350 gospodarstw domowych. Wieś wchodziła w skład 2. stacji Mytishchi volost. Ivanteevka była otoczona lasami ze wszystkich stron. Jedyna autostrada prowadziła do wsi Puszkino.

Pierwszymi wiejskimi lekarzami byli Aleksander Iwanowicz Antonow i A. M. Potapow.

W latach 1903-1904 Nikołaj Meszczakow mieszkał z żoną we wsi Wantiejew. Był członkiem Moskiewskiego Komitetu RSDLP i byłym komisarzem ludowym, pracował jako inżynier w fabryce Vatreme.

Do 1917 r. we wsi działały 2 fabryki włókiennicze, farbiarskie i przędzalnicze.

W 1918 roku bolszewicy zmniejszyli liczbę wolostów i zmienili ich nazwy. Mytishchinskaya volost został nazwany Proletarskaya. Utworzono Wołogoszcz Puszkinską, która obejmowała 6 wsi Wołogoszczy Mytiszczinskiej.

W lutym 1919 r. fabryka farbiarska i odzieżowa została znacjonalizowana przez E. F. Schatena. Jednak pod koniec 1922 r. produkcja została wstrzymana z powodu braku surowców.

W 1926 r. fabryka została zlikwidowana jako fabryka farbiarska i odzieżowa i zorganizowano Fabrykę Dziewiarską nr 12 im. W październiku 1927 r. fabryka została zainaugurowana z okazji 10. rocznicy rewolucji październikowej - fabryka została nazwana na cześć F. E. Dzierżyńskiego, który zmarł rok wcześniej.

Od 21 maja 1928 r. wioska stała się osadą robotniczą Ivanteevsky. W latach 1929-1930 przez osadę przebiegała linia kolejowa Bolszewo - Fryazino, łącząca ją z linią kolejową w kierunku Jarosławia. W 1931 r. w osadzie uruchomiono przędzalnię bawełny Lukin. Wszystkie trzy fabryki tworzyły kombinat dziewiarski, który w 1931 r. zatrudniał 3768 pracowników.

W dniu 10 kwietnia 1932 r. Prezydium Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego podjęło decyzję o włączeniu wsi Iwantiejewka w granice osiedla robotniczego Iwantiejewka w obwodzie puszkinowskim.

Do 1933 r. w fabrykach osady zatrudnionych było 6,6 tys. robotników.

W 1933 r., pod kierownictwem akademika A. S. Jabłokowa, na powierzchni 27,5 ha założono selektywną szkółkę leśną i arboretum.

W dniu 12 grudnia 1937 r. Prezydium Mosoblispolkomu wydało uchwałę Prezydium Mosoblispolkomu, na mocy której osada robotnicza Ivanteevsky została przekształcona w miasto Ivanteevka w obwodzie puszkinowskim, ze względu na fakt, że znajdują się tam "trzy fabryki z liczbą pracowników 11200 osób, a łączna liczba ludności wynosi 20540 osób, a rozwijające się budownictwo przemysłowe w fabrykach powoduje znaczny wzrost liczby pracowników". 2 lutego 1938 r. Michaił Kalinin zatwierdził tę decyzję uchwałą Ogólnorosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego RFSRR. Data ta jest uważana za urodziny miasta. Również w 1938 r. miasto obejmowało osady robotników fabrycznych i osady chłopskie.

Wiosną 1938 r. kościół Wszechmiłosiernego Zbawiciela (kościół Spasskaja) został zamknięty z rozkazu władz. Następnie przez wiele lat świątynia była wykorzystywana jako magazyn. Cmentarz przy kościele został zniszczony.

Od 1954 roku Iwantejewka jest miastem podległym obwodowi. W czerwcu zorganizowano sąd ludowy w Iwantejewce.

W 1958 roku, 25 września, decyzją Komitetu Wykonawczego Mosoblsovetu pobliska wieś Novosyolki została włączona do miasta Ivanteevka.

W latach 70-tych XX wieku cerkiew Zbawiciela została odrestaurowana na potrzeby Miejskiego Muzeum Historii Lokalnej. 21 września 1989 roku w świątyni po raz pierwszy odprawiono nabożeństwo z akatystem do Matki Boskiej. Przed zamknięciem w cerkwi znajdował się szczególnie czczony smoleński obraz Najświętszej Maryi Panny, dlatego świątynia zwrócona prawosławnym została poświęcona ku czci tej ikony.

W 1978 roku powstał budynek obecnej polikliniki.

W 1996 roku przyjęto Statut Miasta.

W 2000 roku odpisy podatkowe trzech największych fabryk miejskich (imienia Dzierżyńskiego, imienia Rudoja i imienia Łukina) stały się mniej niż połową wszystkich odpisów do skarbu miasta. Można powiedzieć, że Iwantejewka przestała być miastem przemysłu tekstylnego.

Ustawa regionu moskiewskiego z dnia 25 listopada 2004 r. w ramach reformy samorządowej nadała miastu Ivanteevka status okręgu miejskiego.. Powierzchnia dzielnicy miejskiej w latach 2010-2020 wyniosła 1 459 hektarów, zgodnie z ustawą z 2004 r. - 1508 hektarów. Od 2012 r. miasto Iwantejewka jest również właścicielem działki o powierzchni 25,9 ha położonej na południe od wsi Orłowo w dzielnicy Klin, której grunty są przeznaczone dla rodzin wielodzietnych i innych uprzywilejowanych kategorii obywateli mieszkających w mieście Iwantejewka.

Na mocy ustawy regionu moskiewskiego z dnia 3 grudnia 2020 r. Ivanteevka i Krasnoarmeysk zostały połączone z okręgiem miejskim Puszkin. Pod koniec 2020 r. Ivanteevka została ponownie podporządkowana miastu regionalnemu Pushkinoco zostało potwierdzone w styczniu 2021 roku.