Wulkan Mały Semejczyk

Dwadzieścia kilometrów od brzegu Oceanu Spokojnego znajduje się jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Kamczatki. Maly Semyachik to wulkaniczny grzbiet, którego "serce" można uznać za kwaśne jezioro o bogatym turkusowym kolorze. Jezioro Zelenoe powstało po erupcji Semyachik w 1952 roku i od tego czasu rośnie z każdym rokiem. Woda nie zamarza zimą, a przy sprzyjających warunkach pogodowych można zejść do krateru. Interesujące jest również spojrzenie na ściany wulkanicznej "misy": naprzemienne warstwy tufu i lawy stworzyły unikalny "pasiasty" wzór.

Ciekawostka: Kamczadałowie (rdzenna ludność Kamczatki) uważają Mały Siemiaczik, podobnie jak inne wulkany półwyspu, za miejsce zamieszkania zmarłych, swego rodzaju "bramę" do zaświatów, strzeżoną przez nieprzyjazne byty i duchy. Z tego powodu dym wydobywający się z krateru jest złym omenem, a erupcje wulkanów są zapowiedzią nadchodzących katastrof.